F jak Frustratka

Proszę pana, nie, ja już dziękuję. Ślicznie panu podziękuję, właśnie wychodzę. Wracam, wracam do domu. Już mi lepiej, proszę pana. Matka dzieciom, żona mężu, nie ja już nie mogę więcej, wychodzę.

Nie widać? Że matka? Ha ha ha. No to mnie pan teraz rozśmieszył, oj dobre, dobre to. Ale nie, dziękuję. Dziękuję, naprawdę. Taka uprzejmość, nie sądziłam, że mnie spotka jeszcze. W życiu. Ha ha ha. Pan jest uprzejmy, miły taki. Właściwie nie wiem dlaczego i po co. No wie pan, mnie... Mnie! się to już nie zdarza.

No dobrze, to jeszcze po jednym. Ale ostatnim, zaznaczam.

Proszę pana, ja mam trzydzieści lat! Trzydzieści, e tam, więcej przecież! Dwoje dzieci, proszę pana, dwoje! Czy pan wie co to znaczy, panie! Wiesz, rozumiesz to? Trzydzieści lat, dwoje dzieci, kredyt i osiem godzin codziennie przy biurku, dzień w dzień to samo.

I co mi tu pan będzie pieprzył "nie widać", człowieku zrozum, ja się czuję jak wół, jak wół zaprzężony wiesz, do takiego wozu. I ciągnę i ciągnę z mozołem. I kręci się kręci się koło za kołem..

To mój ulubiony wiersz obecnie, taki wiesz w duchu, taki zachowujący, na czasie, wiesz.

K****a czujesz to? Kiedyś cytowałam z pamięci "rozcinam pomarańczę bólu" teraz "siedzą i jedzą tłuste kiełbasy".

Osiem godzin w pracy, kredyt, dwoje dzieci. Jeszcze raz to samo proszę. I idę, wychodzę, muszę wracać. Matka dzieciom, nie masz dzieci, prawda?

Nie wiem, dlaczego ci to wszystko mówię. Chyba za dużo wypiłam, muszę już iść. Coś jest nie tak, coś jest nie tak, nie wiem sama co. Za dużo wypiłam rozcinam i pomarańczę bólu.

Do widzenia, do widzenia, do miłego zobaczenia. Pa, pa.