F jak Frustratka

Kiedy wróciłam po pierwszym porodzie do domu, posprzątałam pokój, łazienkę, zaścieliłam łóżka. Ugotowałam obiad i siedząc brzegiem półdupka na stołku z Ikei, opowiadałam przybyłym zabawne historie z sali porodowej. Nikt chyba nie zauważył, że słaniam się na nogach.

Po powrocie ze szpitala z drugim dzieckiem, stanęłam przy kuchence i usmażyłam 24 naleśniki dla rodziny i gości. Z dżemem, bo białego sera nie było w domu, i z podrzucaniem, ku uciesze starszego dziecka. Czułam się jak wrak, nie spałam trzy doby, ale stałam i smażyłam.

Ja nigdy nie płaczę, zawsze kroję cebulę. Nie szlocham spazmatycznie, zakrztusiłam się tylko skórką od chleba. Mam czerwone oczy, bo zasiedziałam się w nocy przy komputerze. Jestem twarda, taka twarda i sucha, taka sucha. Jak nie wiem co.

Jestem na każde wasze wołanie, mamo, mamo. Jestem na każde wasze żądanie chcę, chcę. Jestem w sekundzie przy tobie, gdy płaczesz, jestem natychmiast przy tobie, gdy chcesz.

Biegnę na pomoc z majtkami w kolanach i kroplami moczu na udach, tego nie pokażą w telewizji. Dbam o naszą mocną więź.

Kto przyjdzie, kiedy ja zawołam - pomocy! Tonę! Nikt nie przyjdzie, bo ja nie mam prawa wołać, nie mam prawa chcieć. Kto odpowie na moje wołanie, mamo, mamo! Stłukłam sobie znowu kolanko, boli, ała. Ała, mamo, mamo!

Kto odpowie na moją bezsenność w nocy, kto zapędzi do łóżka, gdy tak snuję się z kąta w kąt i nie wiem, co mam zrobić. I piję wino i wychodzę na balkon palić papierosy, chociaż przecież w ogóle nie palę. I zamykam się w łazience, godzinami wieszam pranie, te rajstopki w traktorki i króliczki. Koszulki z Zygzakiem, majtki z autkiem, skarpetki w biedronki. Wieszam, wieszam je godzinami.