F jak Frustratka

Święta idą. Odkurzyłaś? Wyrzuciłaś z szafy wszystkie niepotrzebne rzeczy? Kupiłaś mięso, puszki groszku i choinę, tym razem jodłę, nie świerk, osiemdziesiąt zeta od metra czterdzieści w górę?

Żesz kurna, ani odrobiny mięcha, ani choiny, ani lampki krzywej, tudzież stroiku z brokatową świeczką. W lesie jesteśmy, w głębokim lesie. Suszymy grzyby, pijemy wysokogatunkowe trunki, Maryja ma pierwsze skurcze, ale my nic. Udajemy, że nic się nie dzieje.

Żeśmy tylko zamówili w e-prezentach rzeczone pakunki, czekamy na dobrodzieja za pobraniem. Żeśmy jedynie wymietli koty zza szafki z telewizorem, kupili obrus w supermarkecie w srebrne gwiazdki oraz barszcz instant w słoiku, na wszelki wypadek. Zdarzyć się mogło, zdarzyć się musiało, ugotować nie gorzki barszcz z prawdziwych buraków i nie zakląć się przy tym na śmierć, to prawdziwa sztuka.

Maryja na stajennej porodówce, my w głębokim lesie, przepijamy za luźną pępowinę mistrza.

Idą, no idą, głośno tupiąc pohukują. Śnieg nie pada, nie dirmimy o łajt kristmasach, nie jesteśmy naiwni, kolejny karp w trzecim radiu jest nie do słuchania.

Najedzmy się igliwia, mówię, najedzmy się jak Muminki, prześpijmy zimę, nie będzie nas tylko chwilę. Włączmy PAUSE, autoresponder będzie opowiadał, jak to żeśmy się nażarli igliwia i nam zaszkodziło, śpimy, nie ma nas.

Maryja ma bóle parte, ja zamykam oczy. Na dziesiątym centymetrze padam na kolana, Boże Boże, odpuść mi w tym roku. Dajże sobie spokój, siedź tam póki Ci dobrze, daj żyć, daj pożyć. Groszku puszki niech postoją na sklepowej półce, choiny niech rosną do nieba na chwałę Twą osobistą i jedyną.

Już widać główkę, ścierajmy te kurze. Już widać główkę, kapusta dochodzi, planeta Wenus w roli pierwszej gwiazdki strzela z nieba oczami prosto w nasze okna.

Przyszły, są już za drzwiami. Wpuszczamy? Jezus drze się, jak opętany, z serca nam błogosławiąc. Trzask suchego opłatka na świątecznym stole zwiastuje koniec, mój osobisty koniec, przegraną z tradycją, corocznie tak samo. Tak samo.