F jak Frustratka

Temat zastępczy. Proponuję rozmowę o pogodzie. Można w pisaniu bloga zastosować tę samą zasadę, co w realnym życiu?

Mówią, że już ma być cieplej. Że to chwilowe. Te mrozy. Ten śnieg wygląda jak cukier kryształ, mamo. Niech pani uważa, bo ślisko. A ja się dziś tak poślizgłem, no mówię. Płotu się musiałem przytrzymać. Ale czuć już wiosnę, czuć, ptaki dziś tak śpiewały! Myślałam, że to czyjś dzwonek. W komórce.

Wszyscy wokół narzekają na Różę. Taki film. Że straszna, że nie mogli. Że prze-ra-ża-ją-ca. Za mocno boli, zbyt mocno dotyka. Nie byłam w kinie, nie wiem. Nie widziałam. M. był sam, delektował się dziełem swojego ulubionego reżysera, podczas gdy ja. Relaksowałam się. Czytając do snu "moim biednym dziecią".

I jak to oglądałem, mówi M. I jak to tak oglądałem, to wiesz. Myślałem o twojej babci.

Tak, ja też o niej myślę. Myślę, myślę i nie mogę przestać myśleć. Babcia moja niejedną taką Różę widziała. I wszystko mi opowiedziała. Jako naoczny świadek tej całej historii. Patrzyła sobie przez szparę w klapie od piwnicy. Bo jak Niemcy byli to nie było tak źle. Ale jak przyszły Ruskie, to dopiero się zaczęło.

Był taki Rusek. Który w ustach babci zawsze brzmiał jak rusek. Wszystkie cebule w ogródku podeptał. Porozgniatał obcasami. Stał i rozgniatał, od czasu do czasu jakąś ugryzł.

No. Ale cebule, to był najmniejszy problem.

Tylko kołdry zadzierali. Wybierali, która starsza. Te małe zostawiali. A one tylko tak piszczały.

Tak piszczały.

Myślę więc o mojej babci, która tę historię opowiadała całe życie. Całe życie to opowiadała. Bywało, że codziennie.

Chociaż lubiła też popatrzeć przez okno. Że ślisko, że wiosna idzie, że deszcz pada. Nie wychodź nigdzie, gdzie tam będziesz lazła. W domu siedź. Bo deszcz, bo śnieg, bo po co.