F jak Frustratka

Śniło mi się, że chciałeś mnie zabić. Powiedziałam, zza chmury pary nad garnkiem z gotującym się makaronem świderki.

Śniło mi się, że. Obudziłam się i płakałam, była 01:23. Dziwne.

Może to przez to, mówię. Że czytałam przed snem, jak jeden zwyrodnialec prasował swoją żonę. Taki rodzaj przemocy domowej, wiesz. Prasował ją żelazkiem. Mówię, nie śmiejąc się. A może nie.

Może miłość kojarzy mi się już tylko ze śmiercią. Z brakiem okresu, wielkim brzuchem. Bólem porodowym. Krwawieniem w połogu. Stosunkiem bez pocałunku.

Chciałabym, żebyś tak na mnie popatrzył, jak ten facet w filmie. Tylko patrzył i wiesz, miał to wszystko w oczach. Nic nie mówił, nie miał pretensji o zgubioną najlepszą koszulę. Patrzył i uśmiechał się.

I możesz jeszcze mi kupić perfumy. I kwiaty, jakby ci się chciało.

I nic już nie mów, nie przepraszaj. To nie twoja wina, że mi się śniłeś tak strasznie. To życie, popatrz na mnie. To tylko życie, przestań.